André Fontainas

Rzeźba „André Fontainas” z 1902 roku to portretowe popiersie należące do najwcześniej datowanych dzieł Bolesława Biegasa (1877–1954) w kolekcji. Obiekt pochodzi z kolekcji Towarzystwa Historyczno-Literackiego / Biblioteki Polskiej w Paryżu. Jest to portret z natury – wizerunek konkretnej, nazwanej osoby ze środowiska paryskich literatów i krytyków przełomu wieków.

Datowanie na rok 1902 sytuuje obiekt u samego początku drogi twórczej Biegasa – w okresie, gdy artysta, świeżo związany z Paryżem, kształtował warsztat portretowy i wchodził w kontakt ze środowiskiem literacko-artystycznym stolicy Francji. „André Fontainas” to świadectwo tych wczesnych związków: portret człowieka pióra, wykonany przez młodego rzeźbiarza dla kręgu, w którym sam się obracał.

Wraz z portretem „Henri de Noussanne” obiekt tworzy w kolekcji parę wizerunków przedstawicieli paryskiego świata kultury i prasy – dokumentując tę linię twórczości Biegasa, która biegła równolegle do jego rzeźby symbolicznej i była zakorzeniona w bezpośredniej obserwacji.

Kompozycja i ujęcie. Dzieło jest popiersiem obejmującym głowę oraz górną partię torsu modela. Głowa ujęta jest niemal frontalnie, o wyrazie spokojnym i skupionym, z przymkniętymi oczami nadającymi twarzy charakter zamyślenia. Kompozycja jest statyczna, oparta na pionie, lecz ożywiona energicznym modelunkiem.

Charakterystyka twarzy. Twarz została opracowana z dbałością o indywidualny rys modela: wysokie czoło, gęste, falujące włosy zaczesane do tyłu oraz bujna, opadająca broda, modelowana żywym, energicznym duktem narzędzia. To portret z obserwacji, oddający konkretną fizjonomię, w którym broda i włosy – potraktowane swobodnie, niemal szkicowo – stanowią ważny element charakterystyki i kontrastują z gładszymi partiami twarzy.

Kontrast wykończenia i surowości. Podobnie jak w pokrewnych popiersiach z kolekcji („Popiersie nieznajomej”, „Henri de Noussanne”), Biegas buduje napięcie między wykończoną twarzą a gwałtownie, szkicowo potraktowaną partią barków, której krawędzie urywają się nieregularnie, postrzępione. Twarz wyłania się z surowej masy – rozwiązanie typowo post-rodinowskie, nadające statycznemu portretowi rys żywości i procesu.

Bryła i technika – widok z tyłu. Rzut od tyłu ujawnia, że popiersie jest wydrążone, skorupowe – tył stanowi pustą formę, na której widoczne są muzealne oznaczenia inwentarzowe (m.in. malowany numer i naklejki). Potwierdza to gipsową technikę odlewniczą i wskazuje, że obiekt pomyślano jako popiersie przyścienne, przeznaczone do oglądania od frontu. Gips, materiał o chłodnej, matowej powierzchni, sprzyja czytelności kontrastu między gładką twarzą a fakturą włosów, brody i surowych krawędzi; w cyfrowym modelu 3D widoczne są drobne ślady czasu i tworzywa.

„André Fontainas” to cenne świadectwo najwcześniejszej fazy twórczości Biegasa – pokazuje go u progu paryskiej drogi, w roli portrecisty o post-rodinowskiej wrażliwości, zanurzonego w środowisku literackim stolicy Francji. Dzieło dokumentuje warsztatowe początki artysty: pewność w budowaniu twarzy, energiczny modelunek, świadome operowanie kontrastem faktur. Zestawione z późniejszymi „posągami-pojęciami”, popiersie to ukazuje pełnię i ciągłość drogi Biegasa – od portretu z natury po dojrzałą rzeźbę symboliczną. Znajdując się dziś w zbiorach Biblioteki Polskiej w Paryżu, obiekt przypomina o miejscu artysty wśród twórców działających w środowisku École de Paris.

Bibliografia i przypisy — do opracowania. Karta źródłowa: kwerenda FWNDK. Miejsce na pozycje literatury przedmiotu, katalogi wystaw i odesłania archiwalne.